همراه كرد . « 1 » همچنين او اعتقاد داشت كه هركس امام را شناخت ، در انجام هر كارى آزاد است « 2 » و بدين ترتيب اباحىگرى را رواج داد . حمزه به شدّت مورد لعن امام باقر ( ع ) « 3 » و پس از آن امام صادق ( ع ) « 4 » قرار گرفت و عقايد او از طرف اين دو امام تكذيب شد . در مورد دوم به نظر مىرسد ريشهء محور قرار دادن امامان شيعه فردى به نام مغيرة بن سعيد عجلى مطرح است كه در زمان امام محمد باقر ( ع ) مىزيسته است . « 5 » او در آغاز خود را نايب امام محمد باقر ( ع ) معرفى كرده و سپس امام را به حدّ خدايى رساند ، و خود را پيامبر خواند . « 6 » عقايدى همچون نبوت خود ، علم به اسم اعظم خداوند و توان زنده كردن مردگان با آن ، تشبيه خداوند به مردى كه داراى اعضا و جوارح و تاج است و تأويل فراوان آيات قرآن ، به او نسبت داده شده است . « 7 » وى سرانجام در سال 119 هجرى و در زمان امامت امام صادق ( ع ) به همراه عده‌اى ديگر از سران غلات ، قيام علنى كرد و خالد بن عبد اللّه قسرى حاكم عراق پس از محاصره ، آنان را با نفت سوزانيد . « 8 » ابو منصور عجلى كه فردى باديه‌نشين و بىسواد بود ، از ديگر غاليانى است كه امامان شيعه را محور قرار داد . او بعد از وفات امام محمد باقر ( ع ) چنين ادعا كرد كه امام سجاد ( ع ) او را وصى و جانشين امام باقر قرار داده است . « 9 » او قائل به نبوت امامان پنجگانه شيعه تا امام محمد باقر ( ع ) بود و پس از آن نبوّت را در خود و شش نفر از نسل خود مىديد كه آخرين آنها را قائم معرفى مىكرد . « 10 »

--> ( 1 ) . فرق الشيعة ، ص 45 ؛ المقالات و الفرق ، ص 32 و 33 . ( 2 ) . المقالات و الفرق ، ص 34 . ( 3 ) . همان ، ص 33 . ( 4 ) . اختيار معرفة الرجال ، ص 195 . ( 5 ) . معجم رجال الحديث ، ج 18 ، ص 275 - 278 . ( 6 ) . تاريخ الاماميّة ، ص 112 . ( 7 ) . مقالات الاسلاميين ، ص 6 . ( 8 ) . الكامل ، ج 4 ، ص 428 . ( 9 ) . مقالات الاسلاميين ، ص 8 . ( 10 ) . المقالات و الفرق ، ص 46 .